Іаланта

У раскошным садзе разам з сяброўкамі і служанкамі жыве дачка караля Праванса, прыгожая сляпая Іаланта. Адчуваючы любоў і ўвагу сябровак і падданых, дзяўчына разумее, што ў яе жыцці чагосьці не хапае.
Кароль вельмі строга загадаў, каб ў прысутнасці дачкі не згадвалі ні пра колеры, ні пра святло… Іаланта не ведае, што яна сляпая і што на свеце існуюць людзі відушчыя.
Яшчэ ў дзіцячым узросце яе заручылі з герцагам Рабертам Бургунскім, які таксама нічого не ведае аб трагедыі сваёй нявесты.

Іаланта спіць…
Рэнэ, кароль Праванса, запрасіў для сваёй дачкі вядомага маўрытанскага лекара Эбн-Хакія. Магчыма, ён зможа знайсці сродак вылячыць нешчаслівую дачку караля. Урач сцвярджае, што Іаланта зможа бачыць толькі ў тым разе, калі будзе ведаць пра сваю слепату і вельмі моцна жадаць атрымаць ад лёсу назад тое, што ён у яе ўзяў.
Такім чынам, для таго, каб Іаланта стала відушчая, неабходна, каб хто-небудзь адкрыў дзяўчыне страшную тайну. Аднак хто возьмецца гэта зрабіць? Толькі не бацька.

Герцаг Раберт Бургунскі і рыцар Вадэмон заблудзілі падчас палявання; яны прабіраюцца у каралеўскі сад, не гледзячы на тое, што ён строга ахоўваецца. Выпадкова Вадэмон апынаецца каля месца, дзе заснула Іаланта. Прабудзіўшыся, дзяўчына пытаецца ў незнаёмцаў, хто яны і адкуль, на што тыя адказваюць надта неакрэслена. Раберт ідзе шукаць набліжаных, якія заблукалі ў лесе. Вадэмон, застаўшыся з Іалантай, з захапленнем гаворыць дзяўчыне пра яе прыгажосць і пра пылкае пачуццё кахання, якое прабудзілася ў ім. Ён просіць, каб дзяўчына падарыла яму ружу. Іаланта срывае белую кветку. “Я чырвоную прасіў сарваць…” Іаланта зноў працягвае яму белую. “Што значыць “чырвоную”?” – пытаецца яна ў збянтэжанасці. Вадэмон здагадваецца, што дзяўчына невідушчая. Нічога не ведаючы пра каралеўскую забарону, граф расказвае пра фарбы прыроды, пра зіхаценне дня. Зусім не жадаючы прычыніць боль, ён паведамляе Іаланце, што яна сляпая. Дзяўчына ўзрушана, яе ахоплівае жаданне бачыць гэтак жа, як бачыць Вадэмон і ўсе астатнія відушчыя шчасліўцы.

Кароль знаходзіць рыцара побач з Іалантай. Яго апаноўвае вялікі гнеў; ён намяраецца строга наказаць нязванага госця. Аднак Іаланта моліць бацьку злітавацца і пакінуць жыццё Вадэмону. Сама ж яна згодная на любы іспыт, каб толькі займець зрок.
З’яўляецца герцаг Раберт. Даведаўшыся, што Іаланта – яго нявеста, з якой быў заручаны ў дзяцінстве, ён моліць караля вярнуць дадзенае яму некалі слова. Раберт кахае другую і не хоча, каб яго шлюб з Іалантай зрабіў няшчаснымі іх абодвух.
Прадказанне Эбн-Хакіа здзяйсняецца. Дзяўчына, адчуваючы сваю загану, так горача прагне да выздараўлення, што пасля паспяховай аперацыі сапраўды набывае зрок. Нічога цяпер не перашкаджае каралю зрабіць усіх шчаслівымі. Герцаг вызвалены ад свайго абяцання. Вадэмон абдымае сваю нарачоную. Перад вачамі Іаланты цяпер ззяе свет ва ўсёй сваёй прыгажосці.