Лебядзінае возера

Першая дзея
Юны прынц Зігфрыд дасягнуў паўналецця. Да яго наведаліся сябры. Але прыход маці прынца перапыняе іх вяселле. Маці незадаволеная бесклапотным жыццём сына, яна вырашае ажаніць яго. Прынца апаноўвае смутак: прыйшоў канец юнацтву і вясёлым забавам. У хуткім часе свята аднаўляецца.
Надыходзіць вечар. Моладзь разыходзіцца. Зігфрыд засмучаны: яму шкада развітвацца з прывольным жыццём сярод сяброў, і ў той жа час у марах яму ўяўляецца вобраз дзяўчыны, якую ён здолеў бы пакахаць.
Але дзе яна, тая дзяўчына?
Размовы сяброў не займаюць Зігфрыда. Толькі чарада белых лебядзей засяроджвае яго ўвагу. Узброіўшыся самастрэламі, Зігфрыд і яго сябры адпраўляюцца на паляванне.

Другая дзея
Белыя лебедзі – гэта прыгожыя дзяўчыны, зачараваныя злым чараўніком Ротбардам. Толькі па начах вяртаецца да іх чалавечае аблічча.
На беразе возера Зігфрыд сустракае каралеву лебедзяў Адэту. Яе прыгажосць зачароўвае прынца, і ён клянецца Адэце ў вечным каханні.
Толькі шчырае і трывалае пачуццё можа выратаваць дзяўчын ад чар злога чараўніка.
Світанне. Дзяўчыны зноў павінны ператварыцца ў лебядзей. Зігфрыд упэўнены ў сіле свайго пачуцця – ён вызваліць Адэту ад улады чарадзея.

Трэцяя дзея

I карціна
На баль у замку уладарнай прынцэсы сабраліся шляхетныя вяльможы з дачкамі, з якіх прынц павінен абраць сабе нявесту. У разгар балю з'яўляецца невядомы рыцар з прыгажуняй-дачкой. Гэта Ротбард і Адылія, якая вельмі падобная на каралеву лебедзяў. Зігфрыд вырашае, што гэта Адэта, яго выбранніца. Ротбард дае Адыліі загад дамагчыся ў прынца прызнання ў каханні. Зігфрыд аб'яўляе маці аб сваім рашэнні ажаніцца з дачкой невядомага рыцара.
Злы геній перамагае, клятва парушаная, Адэта і яе сяброўкі павінны загінуць. Адылія і Ротбард знікаюць, а Зігфрыд разумее, што адбылося непапраўнае. У адчаі прынц рушыць да лебядзінага возера.

II карціна
Бераг возера. Змрочная, трывожная ноч. Ахопленая горам Адэта распавядае сяброўкам аб здрадзе Зігфрыда. Дзяўчыны-лебедзі пакутуюць: іх надзея на выратаванне страчаная.
З'яўляецца Зігфрыд. Ён просіць Адэту дараваць яму, бо ў замку ён бачыў яе і да яе ж звяртаўся са словамі кахання. І калі нішто не зможа іх выратаваць, ён загіне разам з любай.
Раз’юшаны Ротбард выклікае супраць закаханых сілы прыроды. Пачынаецца бура, зіхацяць маланкі, грукоча гром. Але нішто не можа зламаць сілу чыстага кахання і раз'яднаць Адэту і Зігфрыда. Тады Ротбард сам уступае ў адзінаборства з прынцам і ... гіне.
Чары разбураныя. Адэта і Зігфрыд, акружаныя сяброўкамі Адэты, радасна вітаюць першыя прамяні ўзыходзячага сонца.