Дзікае паляванне караля Стаха

Спектакль “Дзікае паляванне краля Стаха” паводле “гістарычнага дэтэктыва” Уладзіміра Караткевіча ўжо стаў нацыянальнай музычнай класікай. Ён быў створаны ў 1989 годзе пры непасрэдным “суаўтарстве” кампазітара Уладзіміра Солтана з салістамі Беларускай оперы і пастановачнай групай у складзе дырыжораў Я. Вашчака і А. Анісімава, рэжысёра В. Цюпы і мастака Э. Гейдэбрэхта. У год пастаноўкі опера двойчы была паказана на сцэне Вялікага тэатра ў Маскве і мела вялікі поспех у сталічнай публікі. У 1990 годзе таленавітая работа кампазітара, пастаноўшчыкаў і выканаўцаў галоўных роляў Н. Кастэнкі, В. Скорабагатава і У. Экнадыёсава было адзначана Дзяржаўнай прэміяй БССР. Унікальнай для Беларусі падзеяй стала выкананне оперы ў “натуральных дэкарацыях” Траецкага прадмесця ў Мінску.

Канфліктная завязка сюжэта оперы пераклікаецца са знакамітым англійскім аповядам пра сабаку Баскервіляў, дзе таксама адзін са сваякоў задаўся мэтай знішчыць усіх прэтэндэнтаў на радавыя тытул і багацце. Але каларыт “Дзікага палявання” наскрозь беларускі. У музыцы ажывае непаўторны настрой містычнай прыгажосці і жаху, якім авеяны паданні жыхароў таямнічых палескіх балот.

Збіральнік фальклору Беларэцкі заблукаў у лесе і трапіў у маёнтак Надзеі Яноўскай – апошняй з прадстаўніц некалі багатага і знатнага роду. Дзяўчына змучана жахам нашэсцяў страшнай конніцы пад прадвадзіцельствам караля Стаха. Як распавядае фамільная легенда, Стах быў вераломна забіты на паляванні сваім жа сябрам Яноўскім-старэйшым. Беларэцкі бярэцца распутаць таямнічую гісторыю з ажыўшымі мерцвякамі…